Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej

Rada Programowa

Przewodniczący:

prof. S. M. Gebhardt

Profesor Stanisław Mieczysław Gebhardt, ur. 13 lipca 1928 roku

W latach 1941 – 1943 należał do Szarych szeregów, następnie od 1943 do AK w stopniu plutonowy podchorąży. W latach 1944 – 1945 więzień Gestapo w Krakowie (Montelupich), oraz obozów koncentracyjnych Gross Rosen i Mathausen. Po wojnie, w 1946 r. uzyskał w Krakowie tzw. „małą maturę” po nauce prywatnej w czasie okupacji niemieckiej. W 1948 r. zdał maturę w Polish College Riddleworth im. M. Kopernika w Norflok (Anglia), rok później uzyskał również maturę angielską. W 1953 r. ukończyłPolishUniversity College w Londynie(ekonomia), w 1954 r. ukończył kursy (extra mural) zarządzania przedsiębiorstwami w City of London College. W latach 1954 – 1957 uczęszczał na kursy nauk społecznych i politycznych na Uniwersytecie Paryskim (Sorbona).

W latach 1951 – 1954 pracował jako asystent dyrektora w Shell Petroleum London – FoldexLtd, następnie w 1954-1956 współpracował w projekciezorganizowania gospodarki finansowej Wietnamu na linii Paryż – Saigon. Od 1955 współpracował również z polską sekcją „Voice of America”. W latach 1956 – 1967 pełnił doradztwo odnośnie rozwoju gospodarczego i inwestycji w Ameryce Łacińskiej. Od 1963 do 1972 był dyrektorem FIS: Międzynarodowej Fundacji Solidarności w Rzymie. W latach 1966 – 1985 pełnił doradztwo gospodarczo – finansowe w krajach Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej, a w 1996 – 2004 również doradztwo finansowe (inwestycje) dla londyńskiej grupy finansowej.

Równolegle do pracy zawodowej prowadził aktywną działalność na polu społeczno-politycznym. W latach 1954 – 1985 był członkiem władz różnych szczebli Stronnictwa Pracy na uchodźstwie oraz członkiem Prezydium SP i ostatniego Komitetu Wykonawczego. W tym okresie brał czynny udział i współtworzył wiele organizacji społecznych i kulturalnych na wychodźstwie, np. Związek Studentów Polskich, Związek Młodych Unii Federalnej Europy, Związek b. żołnierzy AK, Macierz Szkolna, Grupa „Merkuriusza” itp., w Wielkiej Brytanii i Francji a we Włoszech Rada Polaków we Włoszech, Klub Polski w Rzymie itp. Poprzez i przy pomocy tych organizacji jak i różnych organizacji międzynarodowych (niekoniecznie chrześcijańsko – demokratycznych czy politycznych) był inicjatorem, kierował lub współpracował aktywnie w zdobywaniu: środków, zapraszających ludzi lub organizacji („bezpiecznych” dla ludzi z Polski), układaniu programów dla przyjezdnych z dyskretnym pokazaniem „innego świata”. Organizował konferencje, dla wybranych przybyszów z kraju, o tematyce społeczno – politycznej i także o aktualnych zagadnieniach gospodarczych. Przekonywał i przeważnie finansował (ze zdobytych środków) udział Polaków w seminariach, wyjazdach poznawczych oraz konferencjach organizowanych przez europejskich Ch. Demokratów czy osoby lub instytucje zaprzyjaźnione.

Jako przedstawiciel polskich organizacji uczestniczył w spotkaniach młodzieży europejskiej organizowanych przez Zjednoczenie Młodzieży Chrześcijańsko-Demokratycznej. W latach 1951 – 1953 był członkiem  Parlamentu Młodzieży Europejskiej. Odbywał wizyty i objazdy organizacyjne z ramienia Międzynarodowej Unii Młodych Chrześcijańskich Demokratów w krajach Ameryki Łacińskiej, Afryki i Azji w celu pomocy w zorganizowaniu młodzieży Ch. Dem., przedstawieniu koncepcji ideowo-politycznych i rozwoju społeczno. Współorganizował Radę Polityczną Młodzieży NATO (1958 – Paryż) brał udział w uroczystych obchodach X-lecia NATO (Londyn 1959) jako reprezentant Organizacji międzynarodowej. Utrzymywał kontakty z organizacjami i instytucjami międzynarodowymi w imieniu Międzynarodowej Unii Młodzieży Ch. Dem. np. UNESCO, Rada Europy w Strasburgu, Międzynarodowa Unia Dziennikarzy i Wydawców Katolickich dla uzyskania poparcia i środków finansowych dla „spraw polskich”. W latach 1954 – 1959 był sekretarzem generalnym Sekcji Młodych Ch. Dem. Unii Europy Środkowej z siedzibą w Paryżu, później w 1959 – 1962 sekretarzem Komitetu Światowego Międzynarodowej Unii Młodych Ch. Demokratów oraz zastępcą sekretarza generalnego europejskiej sekcji tejże Unii, a następnie w latach 1962 – 1968 sekretarzem generalnym Międzynarodowej Unii Młodych Ch. Demokratów. W latach 1969 – 1973 sekretarz wykonawczy Unii, następnie od 1973 odpowiedzialny w sekretariacie Unii za rozwój chrześcijańskiej demokracji w świecie (Afryka, Azja), oraz za kontakty z oficjalnymi organizacjami międzynarodowymi gdzie Unia miała statut doradczy np.: ONZ, UNESCO, Rada Europy, Światowa Unia Parlamentarna, OECD i inne. W latach 1960 – 1981: prowadził konferencje nt. systemów politycznych, działania demokracji i organizacji społeczno – gospodarczego w perspektywie chrześcijańsko – demokratycznej; IFEDEC – Caracas; IDEC – Santiago de Chile; Uniwersytet w Akra (Ghana) oraz doraźne konferencje we wszystkich krajach reprezentowanych w Unii lub na zaproszenie np. Indie, Japonia, Malezja, Botswana, Kanada i USA. W latach 1990 – 1995 pełnił funkcję wiceprezesa Ch. Dem. Unii Europy Środkowej w Bratysławie, następnie w 1991 – 1995 wiceprezesaŚwiatowej Unii Ch. Demokratów w Brukseli.

Przez cały okres działalności międzynarodowej brał udział w statutowych czy okazjonalnych spotkaniach i konferencjach (np. kongresy międzynarodowe czy organizacji narodowych, konferencja o rozwoju w Europie Środkowej – Berlin 1956 itp.).Poza oficjalnymi zadaniami pozwalało to przedstawić problemy polskie, podsuwać rozwiązania i zdobywać różną pomoc dla programu „penetracji kulturalno – politycznej” w kraju, przy pomocy zakazanej literatury, sprowadzaniu ludzi na stypendia w celu nie tylko polepszenia ich wiedzy naukowej czy zawodowej lecz również dla zapoznania się z demokracją i jej funkcjonowaniem.

Współorganizował centrum studiów problemów działania systemu demokratycznego i zagadnień międzynarodowych, w Rzymie, pod nazwą EsperienzeInternazionali (1962 -1976), służące nie tylko zespołom polskim, ale również z innych krajów. Współuczestniczył w przejęciu Fundacji Rzymskiej im. J. Z. Umiastowskiej, której prezesem został S. A. Morawski.Współorganizował wydawnictwo (Stronnictwa Pracy) pt. Odnowa w Londynie, które wydało ponad 120 tytułów o tematyce politycznej, gospodarczo – społecznej oraz problemów międzynarodowych, np. takich znaczących postaci sceny politycznej, jak Z. Brzeziński, A. Fanfani (b. premier Włoch), J. Nowak – Jeziorański, prof. Cz. Strzeszewski, K. Popiel. Organizował działalność „rozdawniczą” tychże książek i innych wydawnictw jak i ich „przemyt” do kraju.

Po powrocie do kraju, w latach 1990 – 1994 współpracował przy odbudowie Stronnictwa Pracy w Polsce (nazwa została zmieniona w 1990 na Chrześcijańsko Demokratyczne Stronnictwo Pracy – ChDSP), którego został wiceprezesem. W latach 1995 – 1998 współzałożyciel Ruchu Odbudowy Polski (ROP) i wiceprezes; kandydat na senatora z Radomia.

Od 1994 r. do chwili obecnej prezes Fundacji Odbudowy Demokracji im. Ignacego J. Paderewskiego (dawniej Fundacja im. Frontu Morges) i przewodniczący Rady Instytutu Rozwoju Śląska.

Odznaczenia:

Komandorie:       Order Odrodzenia Polski (Polonia Restituta),

Order Zasługi Bernardo O’Higgins – Chile,

Order Simon Bolivarez – Wenezuela,

Order Zasługi Republiki Włoskiej,

Krzyż Walecznych,

Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami,

Krzyż Armii Krajowej,

Medal Wojska Polskiego Zagranicą,

Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Pozostali członkowie:

M. Jurek

Marek Jurek, ur. 28 czerwca 1960 roku

               Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Gorzowie Wielkopolskim, następnie studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Uzyskał tytuł magistra na podstawie pracy „Nacjonalizm i totalizm. Porównanie programów Stronnictwa Narodowego i Ruchu Narodowo-Radykalnego”.

Pod koniec lat siedemdziesiątych zaangażował się w działalność opozycyjną. W latach osiemdziesiątych był współzałożycielem i uczestnikiem opozycyjnego Ruchu Młodej Polski, członkiem władz krajowych Niezależnego Zrzeszenia Studentów, pracował w redakcji podziemnej „Polityki Polskiej” i emigracyjnych „Znaków Czasu”.

W 1989 należał do założycieli Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, był wiceprezesem i przewodniczącym rady naczelnej tej partii. W latach 1989–1993 sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z listy Komitetu Obywatelskiego i I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. W Sejmie kontraktowym wspólnie z Janem Łopuszańskim i Stefanem Niesiołowskim współtworzył charakterystyczny wizerunek ZChN. W trakcie I kadencji Sejmu był wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych.W latach 1995-2001 członek Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji z nominacji Lecha Wałęsy, przewodniczył KRRiT od 10 maja do 1995.

W latach 2001–2002 był członkiem Przymierza Prawicy, pełnił funkcję przewodniczącego rady politycznej tego ugrupowania. W wyborach parlamentarnych w 2001 uzyskał ponownie mandat poselski z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu rzeszowskim. Po zjednoczeniu Przymierza Prawicy z PiS został wiceprezesem tej partii do spraw chrześcijańsko-społecznych. W wyborach parlamentarnych w 2005 po raz czwarty uzyskał mandat poselski.Został wybrany na funkcję Marszałka Sejmu V kadencji. Jako marszałek odbył kilka wizyt zagranicznych m.in. do Wilna, Londynu, Berlina, Turcji i Lwowa. W 2007 r. po odrzuceniu przez Sejm projektu zmiany Konstytucji RP w tzw. sprawie ochrony życia poczętego zapowiedział, że podda pod głosowanie wniosek o odwołanie siebie z funkcji Marszałka Sejmu, dymisję z funkcji marszałka przyjęto. W 2007 stworzył nowej, prawicową partii polityczną o profilu chrześcijańsko-konserwatywnym pod nazwą Prawica Rzeczypospolitej, w latach 2007–2018prezes tejże, poseł do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Od 2016 członek komitetu wykonawczego Europejskiej Federacji dla Życia i Godności Człowieka „One of Us”.

Jest stałym publicystą katolickich tygodników „Niedziela”, „Gość Niedzielny” i „Idziemy”, a także autorem książki „Reakcja jest objawem życia”, będącej zbiorem jego felietonów z lat 1999–2000. Blisko współpracuje z pismem „Christianitas”, gdzie publikuje swoje artykuły światopoglądowe i polityczne. Ma także stałą rubrykę w miesięczniku „W Sieci Historii”, współpracuje także z Radiem Wnet.

prof. Z. Krysiak

Profesor Zbigniew Krysiak

Profesor Szkoły Głównej Handlowej w Zakładzie Zarządzania Ryzykiem przy Instytucie Finansów Korporacji i Inwestycji w SGH w Warszawie. Autor ponad 130 publikacji oraz ok. 100 recenzji naukowych po polsku i angielsku. Profesor wizytującym na uczelniach w USA i Indiach. Członek Komisji habilitacyjnych i recenzent w rozprawach habilitacyjnych powołanym przez Centralną Komisję ds. Stopni Naukowych. Wykłada na SGH po polsku i po angielsku takie przedmioty jak inżynieria finansowa, rynki finansowe i kapitałowe, bankowość, zarządzanie finansami, zarządzanie ryzykiem, instrumenty pochodne. Jest promotorem ok. 100 prac magisterskich. Northeastern Illinois University nadał mu w 2012 r. status ResearchFellow za osiągnięcia w pracach badawczych i naukowych prowadzonych w USA. Uczestniczył w kilkudziesięciu konferencjach naukowych na świecie i w Polsce. Jest w trakcie promocji prac doktorskich

Członek Rady Nadzorczej Specjalnej Strefy Ekonomicznej Starachowice. Był doradcą Wiceministra Finansów. Ekspert w Departamencie Systemu Podatkowego Ministerstwa Finansów, uczestniczył jako ekspert w strategicznych projektach Ministerstwa Rozwoju. Był wiceprezesem i p.o. Prezesa Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, oraz doradcą prezesa PKO BP, jak również Wiceprezesem Inteligo Bank. Był dyrektorem zarządzającym Pionu Finansowania Nieruchomości w PKO BP, a także wiceprezesem AIG Bank Polska i dyrektorem finansowym w Pepsi Cola General Bottlers Poland.

Jest ekspertem-komentatorem życia gospodarczego i społecznego w Polsce i na świecie dla takich mediów jak: TVP, TVP Wiadomości, TVP Info, TVP Polonia, TVP Panorama, TVP3, Radio1, Radio3, Radio24, TV Republika, TV Trwam, Radio Maryja, Radio Jasna Góra, Radio Warszawa, Radio Wnet, Nasz Dziennik, Kurier Wnet, Parkiet, Finansowanie Nieruchomości, Sieci, TV wPolsce.pl.

Autor licznych ekspertyz dla Biura Analiz Sejmowych i podmiotów gospodarczych w tym GPW. Był ekspertem ekonomicznym w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Jest członkiem kapituł przyznających nagrody za innowacyjne projekty w różnych branżach min. w bankowości, ubezpieczeniach i energetyce.

Był prelegentem lub organizatorem paneli na Kongres590 – 2017 r., Forum Ekonomiczne w Krynicy – 2018 r., Europa Karpat – 2018 r., Forum Biznesowe Szczytu Trójmorza, Bukareszt – 2018 r. W 2016 r. został odznaczony Medalem Mikołaja Kopernika za zasługi dla rozwoju sektora bankowego w Polsce w okresie ostatnich 25 lat. Był członkiem grupy ekspertów MortgageFundingExpertGroup (MFEG) przy Komisji Europejskiej. W 2013, uchwałą Zarządu Giełdy Papierów Wartościowych został powołany na członka Komitetu Naukowego GPW.

Prezes i założyciel Instytutu Myśli Schumana, który promuje i wdraża do życia społecznego idee Sługi Bożego Roberta Schumana. Instytut Myśli Schumana prowadzi takie dzieła jak: „Wigilia Bez Granic”, „Wspólnoty Serca”, „Wielkanoc Bez Granic”, „Europejski Festiwal Schumana”, „Debata Wspólnoty Narodów Europy”, „Modlitwa Bez Granic”, „Grupy Schumana”, „Parlamentarne Grupy Schumana”.

prof. K. Kawalec

Profesor Krzysztof Kawalec, ur. 27 kwietnia 1954 roku

Historyk, nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim, profesor zwyczajny Uniwersytetu Wrocławskiego w Instytucie Historycznym Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych.Od 2016 r. dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu.

Od chwili powstania NSZZ „Solidarność” na wrocławskim uniwersytecie w 1980 roku członek tego związku. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1985 r. na podstawie pracy Obóz Narodowy wobec faszyzmu w latach 1922–1939, której promotorem był prof. Wojciech Wrzesiński. W roku 1996 roku Rada Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie rozprawy Wizje ustroju państwa w polskiej myśli politycznej lat 1918-1939, nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych, natomiast w 2001 r. prezydent Aleksander Kwaśniewski  nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych. Od 2013 r. jest kierownikiem Zakładu Historii Polski i Powszechnej od XIX do XX wieku w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Jego zainteresowania badawcze koncentrują się na historii myśli politycznej ze szczególnym naciskiem na historię Narodowej Demokracji, ugrupowań prawicowych, a także historii nacjonalizmu w Polsce. Ponadto zajmuje się problematyką wpływu instytucji państwa na życie społeczne, kultury politycznej w Polsce XX wieku oraz inwigilacją środowisk intelektualnych przez komunistyczne służby specjalne. Jest autorem m.in. biografii Romana Dmowskiego: Roman Dmowski 1864-1939 (Wrocław 2002), Roman Dmowski. Biografia (wyd. 2, poszerz., 2016), a także książek z zakresu historii myśli politycznej w tym.: Wizje ustroju państwa w polskiej myśli politycznej lat 1918-1939. Ze studiów nad dziejami polskiej myśli politycznej (Wrocław 1995), Spadkobiercy niepokornych. Dzieje polskiej myśli politycznej 1918-1939 (Wrocław 2000) oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych.Poza działalnością naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Wrocławskim jest członkiem Komisji do Oceny Podręczników Szkolnych Międzywydziałowych Komisji Interdyscyplinarnych Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.

prof. M. M. Drozdowski

Profesor Marian Marek Drozdowski, ur. 1 lutego 1932 roku

               W czasie wojny uczęszczał do szkoły powszechnej w Brzesku-Słotwinie oraz na tajne komplety. Po wojnie ukończył w 1948 r. gimnazjum im. T. Kościuszki w Łasku oraz Liceum Handlowe w Pabianicach w roku 1950. Od 1950 studiował na Wydziale Transportu w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie, następnie pracownik naukowy tej uczelni w latach 1951-1955. W Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie przygotował pracę magisterską pt. „Kolejowa obsługa Portu Szczecińskiego” obronioną w 1955 roku.

W latach 1955-1958 studiował historię w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, przygotowując rozprawę doktorską pt. „Polityka gospodarcza rządu polskiego w latach 1936-1939”. Praca obroniona została w 1960 w Instytucie Historii PAN, w którym pozostał etatowym pracownikiem. W latach 1955-1957 był pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR. Po zlikwidowaniu Instytutu Nauk Społecznych pozwolono mu zorganizować Zespół Dziejów PPS przy Zakładzie Historii Partii, gdzie był pracownikiem naukowym w latach 1958-1963. Osobiście zaatakowany przez Władysława Gomułkę na plenum KC PZPR za idealizację rewizjonistycznej i oportunistycznej PPS, po kolejnych oskarżeniach ze strony Gomułki został usunięty z uczelni, a Zespół Dziejów PPS został rozwiązany.

W 1958 wstąpił do Towarzystwa Miłośników Historii, w którym działa nieprzerwanie do dziś. Za działalność w ramach tego towarzystwa był wielokrotnie ostro krytykowany za upowszechnianie poglądów wrogich „władzy ludowej”.W 1966 obronił pracę habilitacyjną pt. „Klasa robotnicza Warszawy. Studium składu i struktury społecznej”. W 1972 otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego, po opublikowaniu serii studiów o dziejach Warszawy i jej syntezy.

Był stypendystą Departamentu Stanu USA, Fundacji Kościuszkowskiej i Instytutu Gospodarstwa Społecznego (IGS).

W 1989 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego po opracowaniu źródeł dotyczących „Ludności cywilnej w Powstaniu Warszawskim 1944 r.” oraz „Exodusu Warszawy. Losu ludności i miasta po Powstaniu”. W latach 1990-2002 wykładał na Uniwersytecie Opolskim koncentrując się na dziejach Śląska. W dalszym ciągu pisał kolejne monografie i organizował konferencje naukowe. Obecnie, wraz z zespołem, we współpracy z IPN Warszawy, kieruje pracą nad „Archiwum Marcelego Porowskiego Prezydenta powstańczej Warszawy”. Jest promotorem kilku rozpraw doktorskich dotyczących dziejów Warszawy i biografistyki.

W latach 1964-1968 był bliskim współpracownikiem Tadeusza Szturm de Sztrema, organizatora tajnych spotkań niezależnych socjalistów. W latach 1966-1968, pełnił z wyboru funkcję sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej Instytutu Historii PAN, z której został zwolniony w kwietniu 1968. Wkrótce potem przejął obowiązki wicedyrektora Instytutu i kierownika Pracowni Badania Dziejów Warszawy IH PAN. Nominacja ta nie spowodowała zmiany jego kontestującej postawy politycznej. W tymże roku cenzura wydawnicza „Książki i Wiedzy” wstrzymała druk jego pracy pt. „Szkice z dziejów II Rzeczypospolitej”, zawierającej pozytywną ocenę dorobku Polski Niepodległej lat 1918-1939.

W 1980 otrzymał naganę Wydziału Nauki KC PZPR za działalność w konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”. Zarzucono mu utrzymywanie kontaktów z przywódcami Kongresu Polonii Amerykańskiej, wykorzystanie gościny wiceprezesa Kongresu, Kazimierza Łukomskiego, publiczne wystąpienia w Instytucie Piłsudskiego, Fundacji Kościuszkowskiej i Instytucie Hoovera. Jego reakcją na te zarzuty było złożenie na ręce wiceprezesa PAN, prof. Władysława Markiewicza memorandum, w którym zrzekł się w 1981 roku członkostwa PZPR, poddając jednocześnie ostrej krytyce politykę jej kierownictwa wobec społeczeństwa i „Solidarności”.

W latach osiemdziesiątych kierował Komisją Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce i Sekcją I J. Paderewskiego Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.

Staraniem M. Drozdowskiego i pod jego przewodnictwem powstały w Warszawie pomniki: Stefana Starzyńskiego (1992), Henryka Sienkiewicza (2000), Tadeusza Kościuszki (2010) oraz tablice pamięci: Wojciecha Korfantego (2012) Marcelego Porowskiego (2013, obie w Warszawie), a także prof. Jana Karskiego w Łodzi i w Opolu (2014) oraz Zygmunta Sosnowskiego w Łasku (2015). Był także jednym z inicjatorów odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Pracował także w Obywatelskich Komitetach Budowy Pomnika Władysława Reymonta i Wojciecha Korfantego w Warszawie.

Jest autorem wielu prac z zakresu historii Polski m.in. licznych biografii Ignacego Jana Paderewskiego, Stefana Starzyńskiego, Eugeniusza Kwiatkowskiego, a także prac dotyczących historii Warszawy.

M. Barański

Marian Barański, ur. 29 sierpnia 1936 roku

prawnik, propagator idei narodowej oraz obrony życia poczętego, represjonowany działacz Ligi Narodowo-Demokratycznej. Konspiracyjną działalność polityczną rozpoczął w latach pięćdziesiątych XX wieku. Organizator studenckiego ruchu samokształceniowego. Prezes i założyciel pierwszej po wojnie organizacji narodowej, Stowarzyszenia Narodowego im. Romana Dmowskiego, zarejestrowanego 17 stycznia 1989 roku. Zaangażowany również w budowę Stronnictwa Narodowego „Szczerbiec”, którego został wiceprezesem.

Represjonowany i szykanowany przez władze PRL, w roku 1965 został uwięziony pod pozorem napadu rabunkowego na ul. Jasnej w Warszawie, po uwolnieniu, w latach 1977- 1981 założył iprowadził Polski Komitet Obrony Życia, Rodziny i Narodu,przekształcony następnie w Komitet Samoobrony Polskiej.Był to pierwszy jawny projekt o charakterze narodowym. Początkowo nosił nazwę Polski Komitet Obrony Życia i Rodziny, jednak  marca 1978 roku dodano słowo „Naród”. U podstaw PKOŻRiN leżało dążenie do zniesienia aktu prawnego dopuszczającego aborcję – Ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 roku o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 1956 r. Nr 12, poz. 61). Idea narodziła się w 1976 roku po ujawnieniu się Komitetu Obrony Robotników, co dało asumpt do powołania alternatywy dla tej organizacji. Celem było stworzenie ruchu obrony wartości moralnych, a przede wszystkim dzieci nienarodzonych oraz instytucji rodziny, która zdaniem założycieli była fundamentem niepodległości wewnętrznej Narodu.

M. Drozdek

Michał Drozdek

Socjolog zarządzania, filozof społeczny, publicysta, działacz społeczny, chrześcijański demokrata.

Prezes Fundacji SPES, wcześniej m.in. doradca premiera Jana Olszewskiego i marszałka Macieja Płażyńskiego, szef Gabinetu Politycznego Ministra Gospodarki Piotra Woźniaka, badacz w Ośrodku Badania Opinii Publicznej, sekretarz Społecznej Komisji Konstytucyjnej założyciel i prezes Instytutu Paderewskiego, oraz redaktor naczelny dwumiesięcznika „Znaki Nowych Czasów”. Reprezentant Obywatelskiego Projektu Konstytucji NSZZ „Solidarność” ” w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego.

Główny Specjalista w Departamencie Metodyki Kontroli i Rozwoju Zawodowego Najwyższej Izby Kontroli, specjalista ds. HR i dialogu społecznego m. in. w Polkomtelu, PGE, Instytucie Organizacji i Zarządzania w Przemyśle „Orgmasz”, Krajowej Szkole Administracji Publicznej.

Od lat zajmuje się analizą procesów modernizacji i rzetelności państwa, budowy instytucji społecznych i publicznych, procesów transformacji zarządzania, wychodząc z pozycji filozofii i aksjologii personalistycznej. Szczególnie koncentruje się na wdrażaniu w istniejących warunkach kulturowych i instytucjonalnych systemów opartych na podmiotowości człowieka i solidarności społecznej, zarówno w skali makro, dotyczącej życia publicznego, koncepcji demokracji i założeń życia gospodarczego, jak i w skali mikro, związanej z zarządzaniem pracą.

Jest autorem szeregu opracowań programowych oraz artykułów publikowanych m. in. w Ładzie, Tygodniku Solidarność, Rzeczpospolitej, Znakach Nowych Czasów, Człowieku w Kulturze. Wygłosił kilkaset referatów dotyczących m.in. katolickiej nauki społecznej, politologii, gospodarki, zarządzania i problematyki konstytucyjnej. Wykładowca paryskiego Wyższego Instytutu Zarządzania (InstitutSuperieur de Gestion – ISG) podczas sesji wyjazdowych w Warszawie. Organizował i współorganizował cały szereg konferencji (m.in. przewodniczący Komitetu Organizacyjnego IV Zjazdu Gnieźnieńskiego „Quo Vadis Europo”), sympozjów, sesji dyskusyjnych i spotkań odczytowych.

dr E. K. Czaczkowska

Doktor Ewa K. Czaczkowska, ur. 25 listopada1961

Historyk, dziennikarka, pisarka. Absolwentka historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1985 roku (magisterium z zakresu mediewistyki, II nagroda w konkursie im. prof. Herbsta) oraz dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim (1988) – podyplomowe Dwuletnie Dzienne Studium Dziennikarstwa. Uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii (na UMKW w Toruniu) w 2013 roku.

Jest adiunktem w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa UKSW od 2013 roku, ekspertem ds. naukowych  Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego w Warszawie, członkiem Zespołu Redakcyjnego wydania dzienników prymasa S. Wyszyńskiego Pro memoria. Uczestniczyła w opracowaniu historycznej części Positio w procesie beatyfikacyjnym prymasa S. Wyszyńskiego.

W latach 1990-2013 pracowała w dzienniku „Rzeczpospolita” – od stanowiska redaktora do publicysty –  zajmując się początkowo problematyką polityczną i społeczną, a następnie religijną. Publikowała albo publikuje w wielu tytułach prasowych i na portalach internetowych. W 2014 r. odznaczona została Złotym Krzyżem Zasługi RP za zasługi na polskiego dziennikarstwa oraz wybitne zasługi w budowaniu niezależnej prasy.

W pracy historyka koncentruje się na historii Kościoła w PRL oraz wybitnych postaciach, które miały wpływ na życie religijne i społeczne kraju. Jest autorką wielu artykułów naukowych oraz książek m.in. „Kardynał Wyszyński. Biografia”, „Prymas Wyszyński. Wiara, nadzieja, miłość”, „Święta Faustyna. Biografia”,„Ksiądz Jerzy Popiełuszko” (wspólnie z Tomaszem Wiścickim), „Mistyczki. Historie kobiet wybranych”, „Cuda św. Faustyny”, „Papież, który uwierzył” oraz książek dla dzieci m.in. „Bajki mariackie”, „Święta Faustyna i miłosierdzie Boże”, „Będziesz miłował…Krótka historia życia Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski”.

Jest założycielką Fundacji Areopag XXI, która przez dziesięć lat prowadziła portal blogowy areopag21.pl, a od ośmiu organizuje Festiwal Filmów Dokumentalnych „Kino z duszą”.

Laureatka m.in. pierwszej edycji nagrody dziennikarskiej im. bp J. Chrapka „Ślad” (2002), oraz czterech Feniksów – nagrody Wydawców Katolickich za książki: biografie S. Wyszyńskiego, św. Faustyny, „Kościół XX wieku” oraz red. naukową II tomu Pro memoria prymasa S. Wyszyńskiego.  Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

dr W. Kozłowski

Doktor Wojciech Kozłowski

               Historyk, od 2019 r. dyrektor Instytutu Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego.

               W 2005 r. uzyskał magisterium z historii, Instytut Historyczny UW, w 2008 r. magisterium z historii (z wyróżnieniem), Dep. of MedievalStudies, Central EuropeanUniversity (Węgry), w 2014 r. doktorat z historii magna cum laude,  również w Dep. of MedievalStudies, Central EuropeanUniversity (Węgry). 

               W latach 2014 – 2016 był wykonawcą projektu badawczego „Rexnunquammoritur. Badania porównawcze teologii politycznych od średniowiecza do współczesności”, następnie w latach 2017 – 2018 kierownik projektu “Doświadczenie dwóch totalitaryzmów – interpretacje”, realizowany przez Ośrodek Badań nad Totalitaryzmami im. Witolda Pileckiego.

               W latach 2006 – 2008 specjalista w dziale badawczym Muzeum Historii Polski, następnie w latach   2008 – 2009 główny specjalista w Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego.Kierownik działu wystawienniczego w Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego w 2015 r., a w 2015 – 2018               adiunkt w Katedrze Europeistyki Instytutu Profilaktyki Społecznej i Pracy Socjalnej w AkademiiPedagogiki Specjalnej w Warszawie. W latach 2016-2018 z-ca dyrektora ds. programowych Ośrodka Badań nad Totalitaryzmami im. Witolda Pileckiego, następnie od 2018 do 2019 r. p.o. dyrektora Instytutu Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego, od 2019 dyrektor Instytutu Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego.

               Uczestnikstypendium wyszehradzkiego w latach 2007-2008 oraz 2009-2010, a także stypendium The New Europe College International Fellowship w Bukareszcie w latach 2012-2013.

dr J. Niklewska

Doktor Jolanta Niklewska

W 1972 r. ukończyła studia historyczne i doktoryzowała się w 1983 r. na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Uczennica  profesorów Henryka Samsonowicza i Jerzego Holzera. Podjęła pracę w Muzeum Historycznym m. st. Warszawy (dziś Muzeum Warszawy), następnie w Muzeum Niepodległości, z którymi to placówkami współpracuje do dziś.  Organizatorka i autorka stałych ekspozycji:

Polonia Restituta. O niepodległość i granice 1914-1921 (Muzeum Niepodległości w Warszawie 2007),

Żeby Polska była Polską. Dzieje opozycji demokratycznej w Polsce 1944-1989 (Muzeum Niepodległości w Warszawie 2009). 

Jest także autorką licznych ekspozycji czasowych w kraju i za granicą.  Zajmuje się dziejami szkolnictwa warszawskiego, ale także polską tradycją narodową, ruchem niepodległościowym w okresie zaborów, w szczególności osobą Romana Dmowskiego. Autorka i redaktorka wydawnictw:

Prywatne szkoły średnie w Warszawie 1905-1915 (Warszawa 1987); 

Zielone berety z „koniczynką”. Dzieje szkół Fundacji im. Wandy z PosseltówSzachtmajerowej 1905-1948 (Warszawa 2012); 

Kartka z pamiętnika uczennicy. Książka pamiątkowa szkoły Haliny Gepnerówny 1901-1944 (Warszawa 2014); 

Roman Dmowski – droga do Polski (Warszawa 2016).

Autorka artykułów w periodykach: „Przegląd Historyczno-Oświatowy”, „Kronika Warszawy”, „Mówią Wieki”, „Niepodległość i Pamięć”, „Roczniku Warszawskim”, „Almanachu Muzealnym” oraz autorka artykułów i rozdziałów w wydawnictwach zbiorowych i pokonferencyjnych m.in.:

„Szorstka przyjaźń” Romana Dmowskiego i Ignacego Paderewskiego 1909-1939 [w:] Niepodległość i Pamięć, 2019, nr 1(65), ss. 191-214;

Roman Dmowski wobec Józefa Piłsudskiego – fascynacja,  rozczarowanie, odpowiedzialność [w:] Kronika Warszawy, 2018, nr 2 (158), s. 46-60; 

Maria z Branickich Lubomirska – komentatorka wydarzeń politycznych, która chciała mieć własne zdanie [w:] Niepodległość z kobiecą twarzą. Różne przejawy aktywności kobiet w drodze do niepodległości (od upadku powstania styczniowego do 1920 roku). Warszawa 2019 ss. 159-177.

Jest autorką katalogów wystaw, m.in.:

Warszawa i jej mieszkańcy na starej fotografii (Warszawa 1979 – wraz z Krystyną Lejko); 

Varsavia. Immagine e storia di unacapitale.(Ferrara 1987); 

Polonia Restituta. O niepodległość i granice 1914-1921 (Warszawa 2007); 

Pupillalibertatis. Wolne elekcje królów polskich 1573-1764 (Warszawa 2009).

Od 2013 na emeryturze. Jako członek zespołu przygotowującego ekspozycję stałą w Muzeum Warszawy przygotowała w 2017 r. „Gabinet Galanterii Patriotycznej XVIII-XX w.” oraz w 2020 r. nową ekspozycję stałą „Polonia Restituta. Drogi Polaków do Niepodległości XIX-XX w.” w Muzeum Niepodległości.

Jest członkiem Stowarzyszenia Muzealników Polskich Oddział Mazowiecki, a także The International Council of Museums(ICOM). Laureatka III nagrody w konkursie Ministerstwa Kultury i Nauki na Muzealne Wydarzenie Roku 1988 oraz trzech wyróżnień w konkursach „Mazowieckie Zdarzenie Muzealne -Wierzba” (2007 i 2010).

Odznaczenia:

Srebrny Krzyż Zasługi,

honorowa złota odznaka „Zasłużony działacz kultury”,

brązowa odznaka Gloria Artis.

prof. M. S. Ryba

Profesor Mieczysław Stanisław Ryba, ur. 14 stycznia 1969 roku

               Ukończył w 1994 studia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, pisząc pracę u Ryszarda Bendera pt. Myśl społeczno-polityczna Stanisława Grabskiego w okresie międzywojennym. W czasie studiów był prezesem Akademickiego Klubu Myśli Społeczno-Politycznej „VadeMecum”. W 1998 r. uzyskał stopień naukowy doktora, następnie w 2008 r. habilitację. Objął stanowisko kierownika Katedry Historii Systemów Politycznych XIX i XX w. Instytutu Historii KUL, pracuje też jako wykładowca w Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Jest publicystą m.in. Radia Maryja i Telewizji Trwam (audycja Myśląc Ojczyzna), „Naszego Dziennika” i „Myśli.pl”.

Współpracuje z Instytutem Edukacji Narodowej, od 2005 r. pełni funkcję redaktora naczelnego „Zeszytów Społecznych KIK”. W latach 2002–2006 zasiadał z listy komitetu „Prawo i Rodzina” w lubelskiej radzie miejskiej. W 2007 r. z ramienia Ligi Polskich Rodzin został powołany w skład Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. W 2010 r. ponownie uzyskał mandat radnego Lublina. W 2011 r. objął funkcję prezesa Klubu Inteligencji Katolickiej w Lublinie, w 2014 r. utrzymał mandat radnego na kolejną kadencję. W wyborach samorządowych w 2018 r. został kandydatem z listy PiS do sejmiku lubelskiego, uzyskując w głosowaniu mandat radnego województwa VI kadencji[8]. Wybrano go następnie na wiceprzewodniczącego sejmiku.

Autor wielu publikacji m.in.:Naród a polityka. Myśl społeczno-polityczna twórców ruchu narodowego w okresie międzywojennym(1999), Magistra vitae. Rozważania historyczne (2004), Szkoła w okowach ideologii. Szkolna propaganda komunistyczna w latach 1944–1956 (2006), Środowiska i ugrupowania polityczne na Lubelszczyźnie 1914–1918(2007), Odkłamać wczoraj i dziś(2014).

Od 2016 r. członek Kapituły Orderu Odrodzenia Polski.

Odznaczenia:

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

prof. J. Odziemkowski

Profesor Janusz Odziemkowski, ur. 18 września 1950 roku

    W 1974 r. ukończył studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku Historia. W 1983 r. na Uniwersytecie Warszawskim obronił pracę doktorskią pt. Wieś w przygotowaniach kraju na wypadek wojny i w kampanii wrześniowej. W 1998 r. na Akademii Teologii Katolickiej uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt.Polskie duszpasterstwo wojskowe 1914-1945). W 2012 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych (książka profesorska pt.Piechota polska w wojnie z Rosją bolszewicką 1919-1920). Od 2013 r. profesor zwyczajny.

W latach 1978-1989 działał w opozycji demokratycznej w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, Młodej Polsce oraz Grupie Specjalnej „Armenia”. W latach 1982-1987 sekretarz naukowy Słownika Biograficznego Katolicyzmu Społecznego w Polsce, następnie w 1983-1985 pracownik naukowy w  Ośrodku Dokumentacji i Studiów Społecznych. W latach 1987-1990 r. kierownik zespołu do badań nad ruchami młodzieżowymi w Europie XX wieku w Ośrodku Chrześcijańskiej Myśli Społecznej „Augustinum”. Równocześnie w 1987-1990 archeolog i sekretarz resortowego programu badawczego poświęconego historii stosunków polsko-niemieckich w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN. W latach 1990-1992 doradca wiceministra Obrony Narodowej, szef sekretariatu wiceministra Obrony Narodowej. W 1992-1994 kierownik urzędu d.s. kombatantów i osób represjonowanych, w latach 1991-1998 współpracownikAtlanticCouncil. Brał udział w wielu konferencjach w Belgii, USA, Kanadzie, Holandii, Niemczech poświęconych funkcjonowaniu władz wojskowych w systemach demokratycznych.

W latach 1995-2002 adiunkt w Wojskowym Instytucie Historycznym, a w latach 2002-2006 profesor nadzwyczajny na Akademii Obrony Narodowej, kierownik katedry Europeistyki.  W 1997 r. rozpoczął pracę na Akademii Teologii Katolickiej – następnie UKSW gdzie jest zatrudniony do chwili obecnej. Na tamtejszym Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych UKSW w latach 2002-2020 r. m.in. kierownik studiów niestacjonarnych na kierunku Historia, prodziekan, kierownik zespołu do badań nad totalitaryzmami,  katedry i zespołu do badań nad historii wojskowości.W latach 2006-2009 pracował również w Wojskowym Biurze Badań Historycznych na stanowisku głównego specjalisty

  Dorobek naukowy obejmuje ok. 50 książek i ok. 150 artykułów z zakresu historii duszpasterstwa wojskowego, relacji między wojskiem i społeczeństwem w II Rzeczypospolitej, walk o niepodległość, wojny Polski z Rosją  bolszewicką 1919-1920, międzynarodowych konfliktów zbrojnych.

  Artykuły naukowe m.in. na łamach periodyków: „Wojskowy Przegląd Historyczny”, „Przegląd Historyczno-Wojskowy”, „Bellona”,  „Niepodległość i Pamięć”, „Chrześcijanin w Świecie”, „Mówią Wieki”, „Przegląd Tomistyczny” itp. Także wiele artykułów popularnonaukowych na łamach „Wrocławskiego Tygodnika Katolików”, „Polski Zbrojnej”, „Ładu” „Stolicy”, „Rzeczypospolitej”, „Idziemy”.

  W latach 1996-2010 członek lub przewodniczący szeregu rad naukowych, komisji, autor wielu ekspertyz i recenzji zlecanych m.in. przez Ministerstwo Obrony Narodowej, Parlament, IPN, Główną Komisję do nadawania stopni i tytułów naukowych recenzentem i konsultant szeregu filmów dokumentalnych o tematyce historyczno-wojskowej, wystaw, ekspozycji. Przez 5 lat kierownik ogólnopolskiej olimpiady tematycznej Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego.

dr hab. W. Turek

Doktor habilitowany Wojciech Turek, ur. 22 lutego 1963 roku

Historyk i publicysta. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego (1987), w 2008 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznychna Uniwersytecie Wrocławskim w oparciu o rozprawę pt. „Biografia polityczna Wojciecha Wasiutyńskiego (1910-1994)”, a następnie w 2016 r. habilitację na Uniwersytecie Szczecińskim w oparciu o pracę pt. „Obóz narodowy w Gdyni w latach 1920-1939”.

Działacz opozycji antykomunistycznej (leg. nr 11920), w latach 1981-1988 uczestnik Ruchu Młodej Polski, w latach 1990-1991członek redakcji tygodnika katolickiego „Młoda Polska”. W latach 1993-1997dyrektor biura Instytutu Konserwatywnego im. E. Burke’a , oraz redaktor naczelny dwumiesięcznika chrześcijańsko-narodowego „Sprawa Polska” w latach 1998-2002, a także radny Miasta Gdańska w latach 1994-2002.

Profesor nadzwyczajny w Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomicznej w Gdańsku, od 2017 r. zatrudniony w Muzeum Westerplatte i Wojny 1939,po połączeniu Muzeum II Wojny Światowej.

Autor, współautor i redaktor kilkuset publikacji, w tym kilkudziesięciu artykułów naukowych i dwóch monografii: „Arka przymierza: Wojciech Wasiutyński 1910-1994. Biografia polityczna” (2008) oraz „Obóz narodowy w Gdyni w latach 1920-1939” (2015).

dr inż. A. M. Jabłoński

Doktor inżynierAleksander Maciej Jabłoński, ur. 2 stycznia 1948 roku

Absolwent I Liceum im. Bartłomieja Nowodworskiego (1965) i Politechniki Krakowskiej (mgr inż. bud. ląd. w 1970). W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych był czynny w Duszpasterstwie Akademickim ,,Beczka” oo. dominikanów i w kołach chrześcijańsko-narodowych w Krakowie.

Od 1980 roku na emigracji w Ameryce Północnej. W 1982 ukończyłstudiamagisterskie w University of Illinois at Chicago (M.S., Mechanics and Materials Engineering), a w 1988 studiadoktoranckie w Carleton University w Ottawie (Ph.D., Structural Dynamics).

Pracował jako inżynier w Polsce, Finlandii, Norwegii, Niemczech i w USA. Od 1988 pracuje na stanowiskach badawczych w NationalResearchCoucil of Canada (NRC), Defence R&D Canada (DRDC) i Canadian Space Agency (CSA).  Członek Space Plan Task Force, która opracowała III Long-Term Space Plan dla Kanady (1999 – 2009). Od 2009 pracuje w David Florida Laboratory (DFL), CSA.

Jest autorem i współautorem ponad 50 zrealizowanych projektów konstrukcji inżynierskich i ponad 120 publikacji w dziedzinie mechaniki, dynamiki i technologii kosmicznych. Obecnie jest Adjunct Research Professor, Department of Mechanical and Aerospace Engineering, Carleton University w Ottawie. Był członkiem zespołów misji kosmicznych, promotorem prac magisterskich, recenzentem prac doktorskich i artykułów dla czasopism naukowych w Kanadzie i w USA, oraz projektów dla Canadian Space Agency i Natural Sciences and Engineering ResearchCouncil (NSERC).

Laureat nagród inżynierskich i naukowych w Polsce, USA i w Kanadzie. Od 1984 roku posiada licencję Professional Engineer w Ontario (PEO). Członek organizacji naukowo-technicznych i rad wydawniczych czasopism technicznych i naukowych w Kanadzie i w USA.

Od 2014 roku Członek założyciel  i prezes Instytutu Naukowego im. Oskara Haleckiego w Kanadzie (Oskar Halecki Institute in Canada), od 1984 członek i wice-prezes Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie i Prezes Oddziału Ottawskiego w latach 1991– 2014. Członek organizacji polonijnych i polskich (m.in. Stowarzyszenia Inżynierów Polskich w Kanadzie, Stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza, prezes Ruebenbauer Foundation (2012-), członek założyciel Polskiej Jedności Narodowej (2008-) i Rady Programowo-Technicznej TVinterPolonia.com (2008-). Jest autorem esejów historycznych,  artykułów publicystycznych i biogramów m.in. w Na poważnie, wSieci Historii.

ks. dr hab. R. Skrzypczak

Ksiądz doktor habilitowany Robert Skrzypczak, ur. 25 sierpnia 1964

               Studia magisterskie ukończyłna Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego z zakresu psychologii klinicznej. Po skończonych praktykach profesjonalnych rozpoczął pracę na Oddziale Leczenia Nerwic II Kliniki Psychiatrycznej Śląskiej Akademii Medycznej w Lublińcu.

               Odbył studia teologiczne magisterskie i licencjackie w Sekcji św. Jana Chrzciciela Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1996 roku. W 2003 roku uzyskał tytuł doktora teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 2003-2005 pełnił posługę duszpasterza akademickiego przy kościele św. Anny w Warszawie, równocześnie prowadząc zajęcia dydaktyczne w Wyższym Archidiecezjalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Podjął też współpracę badawczo-dydaktyczną ze Stowarzyszeniem Naukowym „Personalizm” w Lublinie oraz w Stowarzyszeniu Kulturalnym „Fronda” w Warszawie.

               W 2005 roku rozpoczął staż naukowy na Uniwersytecie Ca’Foscari w Wenecji w zespole filozofów personalistów prof. Vittorio Possentiego, prof. Giuseppe Goisisa i prof. Camillo Vigna, nawiązując współpracę z Centro Filosofico Luigi Stefanini w Treviso i ze Stowarzyszeniem Filozofów Włoskich, oddział w Wenecji. W latach 2008-2010 prowadził wykłady na wydziale teologicznym „Marcianum” w Wenecji oraz w Scuola di FormazoneTeologico-Pastorale “Santa Caterinad’Alessandria” w Wenecji.

               W 2010 roku został zatrudniony jako adiunkt na Papieskim Wydziale Teologicznym, prowadzi zajęcia w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie i Urlach, w Archidiecezjalnym Seminarium MisyjnymRedemptorisMater w Warszawie oraz na wydziale Bobolanum w Warszawie.

W 2014 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego, a od 2017 roku jest profesorem Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie.Prowadzi seminarium magisterskie i doktoranckie, a także seminarium naukowe poświęcone recepcji i hermeneutyce Soboru Watykańskiego II w Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie. Jest członkiem zarządu Stowarzyszenia Naukowego Personalizm w Lublinie oraz Rady Naukowej przy Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie. Był aktywnym uczestnikiem wielu konferencji naukowych w Polsce i za granicą (Włochy, USA, Izrael, Francja). Dotąd wydał kilkanaście książekoraz ponad sto artykułów naukowych i popularyzujących kwestie teologiczne.

Jest tłumaczem kilkunastu książek i artykułów, publicystą i rekolekcjonistą. Za dotychczasową działalność badawczą i pisarską został uhonorowany wyróżnieniem Stowarzyszenia Wydawców Katolickich „Feniks” w 2012 roku, nagrodą „Totus” za propagowanie nauczania papieża Jana Pawła II w 2013 roku oraz statuetką Tulipany Życia przyznawana przez Kapitułę Narodowego Dnia Życia w 2016 roku.

Zobacz także:

List Prezydenta Andrzeja Dudy z okazji powołania Rady Programowej IDMN

Powołanie Rady Programowej IDMN

TRANSMISJA z inauguracji Rady Programowej IDMN