27 czerwca – 102 lata temu zmarł ks. Adam Maciejowski (1874-1919)

Duchowny rzymskokatolicki związany z Płockiem. Poeta, publicysta i tłumacz.

Urodził się w Płocku i tam w 1897 r. kończył Seminarium Duchowne. Pracował następnie jako wikary w Przasnyszu, Sierpcu i Ostrowi Mazowieckiej. W 1907 r. , powrócił do płockiego Seminarium, gdzie uczył śpiewu, a od 1912 r. wykładał literaturę polską. W 1910 r. został wyróżniony tytułem szambelana papieskiego. Od 1912 r. administrował parafią w podmiejskim Brwilnie. Od 1913 r. był kanonikiem kapituły pułtuskiej.

Obdarzony pięknym i silnym barytonem porywał tłumy jako śpiewak liturgiczny i kaznodzieja.

Od młodości zajmował się literaturą i sam dużo pisał. Był autorem dwunastu książek, w tym zbiorów refleksyjnej poezji i przemówień do młodych. Pisał rozprawy na tematy społeczne, m.in. „Lud a duchowieństwo” (1906) czy „Literatura i życie. O wpływie literatury pięknej na społeczeństwo” (1910). Publikował w „Kurjerze Płockim” obszerne biografie, m.in. Zarys pracy społecznej i narodowej Stanisława Szczepanowskiego, w 70-tą rocznicę jego urodzin (1917). Ogłaszał drukiem mowy i kazania, m.in. po śmierci Henryka Sienkiewicza (1916),

Zmarł w Płocku.

W 1929 r. jego przyjaciel, ks. Ignacy Charszewski, wydał zbiór p.t. „Znad Bugu, Sierpnicy i Wisły. Poezje.”, zawierający wiersze oraz tłumaczenia (m.in. psalmów i poezji Aleksandra Puszkina).