29 lipca – 128 lat temu urodził się prof. Włodzimierz Koskowski (1893-1965)

Farmakolog, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, działacz Ligi Narodowej. Prezes Polskiego Czerwonego Krzyża przy rządzie RP na wychodźstwie.

Był synem prof. Bronisława Koskowskiego, działacza narodowego, reformatora studiów farmaceutycznych w Warszawie i bratankiem senatora endeckiego Bolesława.

Urodził się w Łaszczowie koło Tomaszowa Lubelskiego. Ukończył medycynę na Uniwersytecie Lwowskim i na Sorbonie, gdzie studiował pod okiem Charlesa Roberta Richeta, laureata Nagrody Nobla. W latach 1905-1908 był członkiem Ligi Narodowej.

W latach 1918-1921 jako oficer służby sanitarnej brał udział w walkach z Ukraińcami i bolszewikami. Po zakończeniu walk kontynuował karierę akademicką i po odbyciu staży zagranicznych, w 1925 r. został profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza. Piastował funkcję kierownika Zakładu Farmakologii (1930-1936) oraz dziekana Wydziału Lekarskiego (1932-1938). Cieszył się wielką popularnością wśród młodzieży. Nosił tytuł honorowego filistra lwowskiej Korporacji Akademickiej “Obotritia”, która głosiła dewizę „Najwyższym prawem dobro Narodu”. Od 1933 r. był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Prowadził pionierskie studia nad wpływem histaminy na funkcje przewodu pokarmowego. W 1925 r. wydał monografię „O nikotynie i paleniu tytoniu”.

Po wybuchu II wojny znalazł się na emigracji, gdzie od sierpnia 1940 do września 1945 r. pełnił przy rządzie RP na wychodźstwie funkcję prezesa Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Kontynuował jednocześnie karierę uniwersytecką i wykładał farmakologię w Edynburgu (1941-1947) a następnie w Aleksandrii (1949-1963).

Należał do założycieli Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (1950). Działał również w londyńskim Kole Lwowian.

Na emeryturze osiadł w ważnym skupisku Polonii w Swindon na zachód od Londynu, gdzie prowadził praktykę lekarską.

Zmarł tam 20 maja 1965 i został pochowany na miejscowym cmentarzu przy Radnor Street.